«Πώς μπορούμε να κάνουμε τους ανθρώπους να οδηγούν περισσότερο, ώστε να χρησιμοποιούν περισσότερα ελαστικά;» Αυτό ήταν το βασικό ερώτημα που απασχολούσε τους αδελφούς Édouard και André Michelin στις αρχές του 1900, μια εποχή όπου μόνο τρεις χιλιάδες αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν στους δρόμους της Γαλλίας, με τους ανθρώπους να μην οδηγούν συχνά, πράγμα που σήμαινε ότι δε φθείρονταν τα ελαστικά των αυτοκινήτων, επομένως λιγότερα φθαρμένα ελαστικά σήμαιναν σε λιγότερες πωλήσεις για την επιχείρησή τους. Η ιδιοφυής λύση που βρήκαν ήταν η κυκλοφορία του Οδηγού Michelin, ενός δωρεάν (αρχικά) εγχειριδίου για οδηγούς που περιείχε χάρτες, μια λίστα με ξενοδοχεία κι εστιατόρια και συμβουλές για τη συντήρηση των αυτοκινήτων. Αλλά πώς θα μπορούσε αυτό το κόκκινο βιβλιαράκι να είναι η απάντηση στα προβλήματά τους;
Περισσότερα: Δημιουργία Ζήτησης Μέσω Περιεχομένου – Η Ιστορία των Αστεριών Michelin
Ένα από τα πράγματα που κάνω κάθε εργάσιμη μέρα είναι να οδηγώ από το σπίτι στη δουλειά μου και πίσω που είναι στο σύνολο μια απόστασή περίπου 130 χιλιομέτρων. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, περνάω πολλή ώρα στο αυτοκίνητό μου, οπότε για να αξιοποιήσω σωστά αυτόν τον χρόνο, ακούω συχνά ηχητικά βιβλία (audiobooks) και podcasts. Την τρέχουσα χρονική περίοδο, ακούω το “The Culture Code”, ένα βιβλίο που γράφτηκε από τον γκουρού του Μάρκετινγκ Clotaire Rapaille, στο οποίο, μεταξύ άλλων, αναλύεται η έννοια του πολιτισμικού ασυνείδητου των καταναλωτών.
Περισσότερα: Το Πολιτισμικό Ασυνείδητο – Πώς η Nestlé Κατάφερε να Πουλήσει Καφέ στην Ιαπωνία
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μεγάλη συζήτηση για το πώς η τεχνολογία έχει επηρεάσει τις Πωλήσεις, μια κουβέντα που έχει ενταθεί πρόσφατα με τη ραγδαία ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ), η οποία ήδη επηρεάζει τις ζωές μας. Ένα από τα κυριότερα ερωτήματα που έχουν προκύψει είναι το κατά πόσο τα παραδοσιακά μοντέλα Πωλήσεων είναι ακόμα επίκαιρα στο μοντέρνο περιβάλλον Πωλήσεων.
Περισσότερα: Υπάρχει Χώρος για τις Παραδοσιακές Μεθόδους Πωλήσεων στη Σύγχρονη Εποχή;
Στον γρήγορο και απαιτητικό κόσμο των Πωλήσεων, οι επικεφαλής ομάδων και οι μάνατζερ συχνά μπαίνουν στον πειρασμό να ασκούν μικροδιαχείριση, καθώς οι στόχοι είναι φιλόδοξοι, ο ανταγωνισμός έντονος και το διακύβευμα σημαντικό. Επί της ουσίας, η μικροδιαχείριση (Micromanagement) είναι ο λεπτομερής κι ενδελεχής έλεγχος, και στην πράξη συνήθως περιλαμβάνει στενή επίβλεψη, ανάγκη για γνώση κάθε βήματος της διαδικασίας εργασίας, περιορισμένη αυτονομία για τα μέλη της ομάδας, μη ανάθεση εργασιών και ανάληψη της διεκπεραίωσης ενός έργου αν δε γίνεται με τον «σωστό» τρόπο. Ως φυσικό επακόλουθο, τις περισσότερες φορές οι micromanagers καταλήγουν να κάνουν, σχεδόν, τα πάντα μόνοι τους.
Όταν το 1972 ο Αμερικανός οραματιστής George P. Mitchell εισήγαγε την έννοια της Βιώσιμης Ανάπτυξης, είναι αμφίβολο το αν κάποιος θα μπορούσε να προβλέψει τον παγκόσμιο αντίκτυπο που θα είχε αυτός ο όρος μετά από πέντε δεκαετίες. Σύμφωνα με το Britannica.com, η Βιωσιμότητα είναι μια μορφή ηθικής μεταξύ των γενεών, όπου οι περιβαλλοντικές και οικονομικές ενέργειες του παρόντος δε θα ελαττώσουν τις ευκαιρίες των μελλοντικών γενεών να απολαύσουν παρόμοια επίπεδα πλούτου, ωφελιμότητας κι ευημερίας.
Περισσότερα: Προσοχή στο Κενό! – Βιωσιμότητα και B2B Πωλήσεις