Κατά τον περασμένο Ιούνιο και Ιούλιο, οι φίλαθλοι του ποδοσφαίρου σε όλο τον κόσμο ήταν πολύ χαρούμενοι, καθώς το Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA 2026 βρισκόταν σε εξέλιξη στα στάδια των ΗΠΑ, του Μεξικού και του Καναδά. Μία από τις πιο επιτυχημένες ομάδες στην ιστορία της διοργάνωσης, παρά το ότι αποκλείστηκε πρόωρα από το φετινό τουρνουά, είναι η Εθνική Ομάδα της Γερμανίας, η οποία πριν από μερικούς μήνες έγινε θέμα στα αθλητικά πρωτοσέλιδα, όχι λόγω της απόδοσής της στο γήπεδο, αλλά λόγω της νέας συμφωνίας χορηγίας εξοπλισμού, η οποία σηματοδότησε το τέλος μιας συνεργασίας άνω των εβδομήντα ετών με την Adidas.
Περισσότερα: Κερδίζοντας τον Πόλεμο της Φανέλας - Από τις Τρεις Λωρίδες στο Swoosh
Πριν από μερικές ημέρες, διάβασα στο Harvard Business Review ένα άρθρο των Nick Toman και John Staples, το οποίο αναδεικνύει μία από τις πιο κρίσιμες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι ηγέτες Πωλήσεων διαχρονικά: τη διατήρηση κορυφαίων στελεχών εν μέσω εκτεταμένης αστάθειας στην αγορά εργασίας. Παρόλο που το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε πριν από σχεδόν τέσσερα χρόνια, κατά την άποψή μου περιγράφει με ακρίβεια την κατάσταση όπως διαμορφώνεται σήμερα.
Σε ένα παγκόσμιο αθλητικό τοπίο που κυριαρχείται από ισχυρούς συλλόγους, διάσημους παίκτες και συμφωνίες χορηγίας αξίας εκατομμυρίων ευρώ, μπορούμε εύκολα να υποθέσουμε ότι για να έχει επιτυχία το αθλητικό μάρκετινγκ απαιτείται τεράστια επένδυση, γεγονός που καθιστά εξαιρετικά δύσκολο, ειδικά για τις μικρότερες εταιρείες, ακόμη και να σκεφτούν να ασχοληθούν με αυτόν τον τομέα. Παρ' όλα αυτά, σε μια από τις πιο καινοτόμες καμπάνιες που έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ, η Burger King αντί να ξοδέψει εκατομμύρια για να συνεργαστεί με έναν παγκοσμίως γνωστό σύλλογο, επέλεξε να χορηγήσει τη Stevenage FC, μια ομάδα που αγωνίζεται στη League Two, η οποία είναι η τέταρτη κατηγορία του αγγλικού συστήματος πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου, για περίπου 60.000 ευρώ. Ποια ήταν λοιπόν η λογική πίσω από αυτή την κίνηση και ποιος ήταν ο αντίκτυπος που είχε στο εμπορικό της σήμα;
Περισσότερα: "Χακάρισμα" Αθλητικής Χορηγίας – Burger King και Stevenage F.C.
«Πώς μπορούμε να κάνουμε τους ανθρώπους να οδηγούν περισσότερο, ώστε να χρησιμοποιούν περισσότερα ελαστικά;» Αυτό ήταν το βασικό ερώτημα που απασχολούσε τους αδελφούς Édouard και André Michelin στις αρχές του 1900, μια εποχή όπου μόνο τρεις χιλιάδες αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν στους δρόμους της Γαλλίας, με τους ανθρώπους να μην οδηγούν συχνά, πράγμα που σήμαινε ότι δε φθείρονταν τα ελαστικά των αυτοκινήτων, επομένως λιγότερα φθαρμένα ελαστικά σήμαιναν σε λιγότερες πωλήσεις για την επιχείρησή τους. Η ιδιοφυής λύση που βρήκαν ήταν η κυκλοφορία του Οδηγού Michelin, ενός δωρεάν (αρχικά) εγχειριδίου για οδηγούς που περιείχε χάρτες, μια λίστα με ξενοδοχεία κι εστιατόρια και συμβουλές για τη συντήρηση των αυτοκινήτων. Αλλά πώς θα μπορούσε αυτό το κόκκινο βιβλιαράκι να είναι η απάντηση στα προβλήματά τους;
Περισσότερα: Δημιουργία Ζήτησης Μέσω Περιεχομένου – Η Ιστορία των Αστεριών Michelin
Ένα από τα πράγματα που κάνω κάθε εργάσιμη μέρα είναι να οδηγώ από το σπίτι στη δουλειά μου και πίσω που είναι στο σύνολο μια απόστασή περίπου 130 χιλιομέτρων. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, περνάω πολλή ώρα στο αυτοκίνητό μου, οπότε για να αξιοποιήσω σωστά αυτόν τον χρόνο, ακούω συχνά ηχητικά βιβλία (audiobooks) και podcasts. Την τρέχουσα χρονική περίοδο, ακούω το “The Culture Code”, ένα βιβλίο που γράφτηκε από τον γκουρού του Μάρκετινγκ Clotaire Rapaille, στο οποίο, μεταξύ άλλων, αναλύεται η έννοια του πολιτισμικού ασυνείδητου των καταναλωτών.
Περισσότερα: Το Πολιτισμικό Ασυνείδητο – Πώς η Nestlé Κατάφερε να Πουλήσει Καφέ στην Ιαπωνία